ความเรียง เรื่อง ความอัดอั้นตันใจของข้าพเจ้า

 

 


พรุ่งนี้คงไม่อัดอั้นตันใจละ

เลยเขียนมันวันนี้แหละ

...................................................

เคยเขียนถึงรอบนึง..เรื่องบ่อน้ำ

ว่าคนเรามีสองประเภท
ประเภทแรกคือประเภทที่ถ้าโดนห้ามว่า "อย่าเข้าใกล้บ่อน้ำนั่นนะ"
ก็จะไม่เดินเข้าไป ยืนอยู่ห่างๆและสงสัยไปตลอดชีวิตว่าถ้าเข้าใหล้ไปจะเป็นยังไงหนอ

ส่วนอีกประเภทก็คือไม่สนใจ เดินไปให้รู้แล้วรู้รอด
บางคนในกล้าขนาดเอามือไปวักน้ำเล่น บางคนก็ใจกล้ากว่านั้นคือลงไปว่ายน้ำเลย

เคยพูดไปว่าพลอยเป็นคนแบบที่สอง
แบบที่เห้นบ่อน้ำแล้วลงไปว่ายนั่นแหละ

นอกจากเป้นคนแบบที่สอง พลอยยังเป็นคนโชคดี
ที่โดดลงไปว่ายแล้วกลับขึ้นมาได้

ขึ้นมาพร้อมความรู้สึกว่า อ๋อมันเป้นแบบนี้เนอะ
พร้อมเรียนรู้การว่ายน้ำเพิ่มมา พร้อมเรียนรู้ว่าตักน้ำเอาจากบ่อนี้อร่อยดีชื่นใจ

คนที่ไม่เคยเข้าใกล้บ่อน้ำ..อาจว่ายน้ำไม่เป็นตลอดชีวิต
เกิดมีเหตุการณ์ให้พลัดพลาดตกน้ำทีก็อาจถึงตายได้

รู้ว่าว่ายน้ำยังไงน่าจะปลอดภัยที่สุด

แต่ก็อีกนั่นแหละ
คนประเภทที่สองที่กล้าเดินไปหาบ่อน้ำตอนแรกอาจจะลื่นตกไปว่ายน้ำไม่ได้แล้วตายแต่แรก

ใครจะรู้...

ดังนั้นไม่น่าแปลกหรอกว่าพ่อแม่ส่วนมากจะกันลูกออกจากบ่อน้ำ
และมองคนที่โดดลงบ่อน้ำด้วยสายตารังเกียจ

.....................................................................................

ด้วยความที่เป้นคนประเภทที่สอง..

คนที่ไม่ชอบเราก็มีมากนะ
คนประเภทที่มองอดีตเราแบบรังเกียจ
ว่ายัยนี่ท่าจะไม่มีหัวคิดเนอะ
อยู่ดีไม่ว่าดี..กระโดดบ่อน้ำเล่น

ถึงเวลานี้เราจะเดินดินธรรมดา แถมว่ายน้ำเป้นด้วย
เค้าก็ไม่คิดหรอกว่าเราเป้นคนธรรมดาแถมมีอดีตที่ผิดพลาด(หรือไม่ผิดพลาดนะ?)มาเป้นบทเรียน

เค้าก็ยังมองเราว่าเป็นคนบ้าๆบอๆไม่ได้เรื่องราวอยู่วันยังค่ำ

เรื่องแบบนี้ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ
แล้วก็ปลงไปว่า..คนที่ไม่ยอมรับและเคารพความแตกต่างของคนอื่นมยังมีอยู่บนโลก

สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้ก็ง่ายๆ...
ยอมรับและเคารพว่าเค้าต่างจากเรา

ถ้าเค้าไม่ทำ..เรานี่แหละที่ต้องทำ

และถึงแม้ว่าเราไม่มีหน้าที่ต้องพิสูจน์ตัวเองให้คนทั้งโลกเห้น
เราก็ต้องพิสูจน์ตัวเองให้เราเคารพตัวเองให้ได้นี่แหละ

ดังนั้นความอัดอั้นตันใจของข้าพเจ้าวันนี้ก็คือ..
ข้าพเจ้ายังไม่เคารพในตัวเองอย่างเต็มที่

ยังรู้สึก ผิดหวัง ท้อแท้ และเสียใจ
เวลาที่คนอื่นปฎิบัติต่อเราด้วยอคติ

ซักวันนึงก็หวังว่าเราจะเชิดหน้ามองทุกคนแล้วพูดได้เต็มปากว่า

ชั้นภูมิใจในตัวเอง
ชั้นมีความฝัน ชั้นเดินตามมัน และไม่เคยเอามันไปแลกกับอะไร

ชั้นไม่เคยพูดคำว่า
"จริงๆแล้วอยากทำแบบนั้นมากกว่า จริงๆแล้วอยากเป้นแบบนั้นมากกว่า

จริงๆแล้วอยากเรียนแบบนั้นมากกว่า

เพราะทุกทางเดินที่เราเลือกเป้นทางที่เราปรารถนาที่สุด
และได้เรียนรู้มากมาย

และไม่เคยเสียใจไปกับมัน

น่าดีใจที่เกิดมามีพ่อแม่ที่เข้าใจในตัวลูก
ถึงแม้บางครั้งเราไม่เข้าใจกันบ้าง

แต่ความรักและความเชื่อใจก็ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้เสมอ

.................................................................................

ส่วนคนที่คิดว่าทางของข้าพเจ้าจะก่อให้เกิดความอัดอั้นตันใจ

เชิญเดินออกไปเสียเถิด

................................................

ตอนนี้ยังหาคนหิ้วของเพิ่มอยู่นะคะ
ใครเป็นแอร์หรือไม่แอร์ก็ได้ที่บินไปญี่ปุ่นบ่อยๆติดต่อพลอยด้วยนะคะ

divazgirl@hotmail.com

:)


 

 

     Share

<< See you next weekLose-Lose Situation >>

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

วันสุนทรภู่
Question
FYI
ฮาวทูพลีชีพโครงการสอง : นู้ดๆถูกๆ
Lose-Lose Situation
ความเรียง เรื่อง ความอัดอั้นตันใจของข้าพเจ้า
See you next week
we've only just begun..
How to แบบพลีชีพ : Extreme make over head over heal
YET? : 7th Wednesday
Self-Respect

 

 

 

 

 

ให้คนเกลียดเราที่เราเป็นตัวเรา
ดีกว่ารักเราที่เราเป็นคนอื่น
นะคะ...

I know i love you
.
.
xoxo
nokkon   
Thu 11 Jun 2009 10:45 [7]
 

บี ยัวร์เซลฟ์ จ้ะ สู้ๆ ^^
พี่อุ๋ย   
Tue 9 Jun 2009 22:15 [6]

สวัสดีค่ะพี่พลอย
วันนี้อ่านแล้ว รู้สึกอยากให้กำลังใจพี่พลอย
ขอให้พี่สู้ สู้ นะค่ะ



บีอ่านไดพี่พลอย แล้วชอบ
ชอบที่พี่ ตรงไปตรงมา
และชอบที่พี่เป็นพี่แบบนี้แหละค่ะ

อ่านแล้ว งง มั้ยค่ะ 555
babeebube   
Tue 9 Jun 2009 14:48 [5]

น้องพลอย

พี่มีความเชื่ออย่างนึงว่า ...'ชีวิตของใครสิทธิ์การใช้ชีวิตเป็นของผู้นั้น'...

เราทุกคนไม่มีใครเหมือนกันแม้แต่สักคนเดียว (เป็นเรื่องน่าทึ่งเนอะ) เราไม่มีทางคิดเหมือนกัน แต่พี่ชอบที่น้องพลอยกระโดดลงน้ำแล้วว่าย คิดว่ามีหลาย ๆ คนก็อยากกระโดดบ้างแต่ไม่กล้า จึงได้แต่มองและคิดเอาเองบนฝั่งว่าน้ำมันสกปรก

ว่ายต่อไปเลยน้องรัก เหนื่อย ๆ ก็ขึ้นฝั่งมาพัก หรือเบื่อการว่ายน้ำจะไปอ่านหนังสือ ชมนกชมไม้เล่นก็ไม่เห็นเป็นไร

จำได้ไหมที่เราเจอกันครั้งแรก พี่บอกว่าทำไมพี่ถึงชอบหนู..
mymay - you know who xoxo   
Mon 8 Jun 2009 22:43 [4]

น้องพลอยจ๊ะ คนเรามี "มาตรวัด" ที่ต่างกันคะ บางคนอาจให้ไม้บรรทัด บางคนอาจใช้ตาชั่ง บางคนอาจใช้"ความรู้สึกของการ กะ " เป็นตัวของตัวเองดีที่สุดคะ ไม่เบียดเบียนใคร ก็พอแล้วแล้วคะ .... better tell that one to leave you alone and tell him or her to get over it too !

be happy na ka
พี่กุ้ง   
Mon 8 Jun 2009 20:40 [3]

รักบู้เน้อ
เคทรู   
Mon 8 Jun 2009 15:47 [2]

เป็นความเรียง ที่อ่านแล้วเข้าใจความเป็นตัวของตัวเองของน้องพลอยมากที่สุดค่ะ

เป็นตัวของตัวเองดีที่สุดค่ะ

^ ^

รักนะจ๊ะ
pi aem   
Mon 8 Jun 2009 15:38 [1]