อะไรอยู่ในใจผู้หญิงน้ำเน่า

 

 


อนุญาตให้ตกอกตกใจ
(แต่ห้ามตกกระไดนะจ๊ะ)

เพราะช่วงนี้..
เชิญขวัญขยันเขียนผิดสิวัย(ไปไกลมาก)

ที่เป้นเช่นนี้เนื่องจากความ"อยาก"ไม่ได้เกิดจากความขยันหรือขี้เกียจ
และเมื่อ"อยาก"เท่านั้นเราถึงสามารถถ่ายทอดอะไรได้ใกล้เคียงความคิดในใจ

ดังนั้นแล้วช่วงไหนเราไม่อยาก..
เราจึงไม่เขียน

แหม..
ฟังดูดี แต่สรุปสุดท้ายแล้วที่นานๆมาเขียนทีก็เพราะขี้เกียจอยู่ดีแหละ

อ้าว...

...................................................................

หลังจากครั้งที่แล้ว..

เรายืนยันว่าเรื่องของเรากับ passion
มัน "น้ำเน๊าาาาา น้ำเน่า
แต่เราจริงจัง"

ครั้งนี้เรามายืนยันความน้ำเน่าของเราอีกครั้งค่ะ
หวังว่าจะไม่เลี่ยนเอียนชวนแหวะมากไปนัก

สำหรับคนที่ไม่เก็ต..เราเก็ตคุณนะ
มันดูน้ำเน่าสร้างภาพจริงๆค่ะ

ไม่เป้นไรนะ..เราเข้าใจ
อนุญาตให้เอาไปนินทา เม้าท์ เผา ได้อย่างสนุกปาก

ส่วนคนที่เก็ต
บร๊ะเจ้า!!!! กูรักมรึงค่ะ!!!!

............................................................

วันนี้เดินย่อยอาหารผ่านร้านหนังสือ(จริงๆเป้นแค่แผง)
แล้วสะดุดตาสะดุดใจกับมารีแคลร์เดือนนี้มาก

เนื่องจากเจนนิเฟอร์ อนิสตันขึ้นปก

เปล่า..เราไม่ได้ตกใจเพราะเธอขึ้นปก
อันนั้นมันเรื่องปกติ

ที่เราตกใจคือ..
เฮ้ย ตีนกา!!!

คือไม่ได้ตกใจที่เธอมี แต่ตกใจที่น้องตีนกาไม่โดนรีทัชออกค่ะ

ก็เลย...ซื้อเลย

จริงๆแล้วมารีแคลร์เป็นนิตยสารหนึ่งในไม่กี่เล่มที่เราซื้อเกือบทุกเดือน
(เล่มอื่นๆคือบาร์ซาร์ และมาร์ธา สจ๊วต ลิฟวิ่ง บ้าบอมะ)

ชอบ MC (ขอเรียกตัวย่อ มันยาว) เนื่องจากว่า
เป็นนิตยสารที่ลงตัวระหว่างความฉาบฉวยสวยงาม
กับความจริง ความลึกซึ้งของโลก

ฉบับนี้เจอพาดหัวเกี่ยวกับทหารที่ข่มขืนผู้หญิงและเอาเด็กมาเป้นทหาร
อยากบอกว่าเห้นแล้วรู้เลย..ว่าทหารอะไร

แต่ก่อนที่จะเล่าว่าทำไมเราถึงรู้
ขอดีใจก่อนว่า เพิ่งสังเกตว่าบก.ของ MC คือพี่น้ำ..

สิริมน ณ นคร
บก.ในดวงใจตั้งแต่พี่อยู่สุดสัปดาห์ ยังจำได้ว่าเคยไปนั่งสัมภาษณ์พี่ลงพ๊อกเก๊ตบุ๊ค

^^

กลับมาที่เรื่องของทหารกันบ้างดีกว่า..

.............................................................

พลอยเกิดมาด้วยความเชื่อว่า

เราเกิดมาเพื่อตัวเอง
และเราเกิดมาเพื่อทิ้งอะไรบางอย่างไว้บนโลก

อะไรบางอย่างไม่ใช่แค่ความพอใจในการใช้ชีวิต
แต่ต้องเป้นอะไรที่เปลี่ยนโลกให้ดีขึ้น(นิดนึงก็ยังดี)ด้วย

ความคิดนี้ถูกจุดประเด็นขึ้นตอนที่นั่งจิตตก
ถามตัวเองครั้งที่หกร้อยสี่ว่า

ชั้นเกิดมาทำไมวะ..

และหลังจากนั้นได้มีโอกาสอ่านหนังสือของขวัญใจวัยเด็ก
คุโรยานางิ เท็ตสึโกะ (หรือที่ทุกคนรู้จักในนาม โต๊ะโตะจัง)

หนังสือเล่มนี้ไม่ใช่เรื่องราวน่ารักของเด็กหญิงจินตนาการสูง
หรือนางสาวเก่งแต่โก๊ะแบบสองเล่มแรก

แต่เป้นการเล่าเรื่องราวการเดินทางของเธอไปยังแอฟริกา..
ทวีปที่สงครามปะทุไม่หยุดหย่อน แต่ไม่ได้รับความสนอกสนใจเท่าใดนัก

ในหนังสือโต๊ะโตะจังเล่าว่า...
เด็กอแฟริกาที่เธอพบ..เมื่อได้รับคำสั่งให้วาดภาพ
พวกเขาไม่ได้วาด ยีราฟ สิงโต เสือ ตัวเงินตัวทอง(มาจากไหน!!)

แบบที่เราคิดหรอกนะ

แต่พวกเขาวาดออกมาเป้น..
ยุง..แมลง..

คือมันยังมีพื้นที่แบบนั้น อันตรายและกันดารมากๆจนสัตว์ปฏิเสธ
แต่เด็กพวกนี้..อยู่ในที่แบบนั้นแหละ

จุดสะเทือนใจที่สุดของหนังสือเล่มนี้คือตอนที่โต๊ะโตะถามเด็กคนนึงว่า
โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร

เด็กคนนั้นตอบว่า
..หนูอยากมีชีวิตรอด..

โห..

......................................................................

ตอนนี้พลอยเรียนป.โท สาขาการแปล
สารนิพนธ์ของพลอย จับพลัดจับผลูมากๆ

เพราะจริงๆสิ่งที่อยู่ในใจและอยากทำสุดๆคือวรรณกรรมเด็ก(แอ๊บป่ะล่ะ)
แต่อาจารย์ไม่ให้ผ่านเนื่องจากมัน "ง่าย" เกินไป (ตรงไหนฟระ!!)

หวยเลยมาออกที่หัวข้อสำรองที่พลอยเลือกไว้..
เล่มนี้ค่ะ

อะไรอยู่ในใจผู้หญิงน้ำเน่า

A thousand sisters

เป้นเรื่องราวของผู้หญิงในคองโก
ประเทศที่ถูกเล่าในมารีแคลร์นั่นแหละ

ประเทศนี้ถือว่าการข่มขืนเป้น "วัฒนธรรม"
วันดีคืนดีอาจมีทหารบุกเข้าบ้านมา 5 นาย
ข่มขืน..ตัดหู..ตัดขามาย่างให้ลูกคุณกิน
(ทั้งหมดคือเรื่องจริงที่มีในหนังสือเล่มนั้น ขอโทษที่ทำให้หดหู่ค่ะ)

แล้วเดินออกมาบ้านไป..

เป็นเรื่องปกติ

โห...

.................................................................................

แต่สิ่งที่ทำให้เราอึ้งที่สุด
ไม่ใช่ความโหดร้ายหรอกนะ

ในหนังสือเล่าว่า..
ลิซ่า(ผู้เขียน เป้นคนที่ดูทีวีเรื่องผู้หญิงเหล่านี้แล้วหาทางช่วย
บินไปสัมผัสของจริงถึงคองโก)

ลิซ่าเล่าให้ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเป้นเชิงสร้างกำลังใจว่า..
ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ อย่างน้อยมีฉัน..และหลายพันหลายหมื่นคนที่สนับสนุนฉัน
ที่รู้ว่าพวกเธอมีตัวตนอยู่ตรงนี้

พวกฉันที่อยากช่วยพวกเธอให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้

ผู้หญิงคองดกกลุ่มนั้นถามลิซ่าว่า..
แล้วผู้หญิงที่อเมริกาเป้นอย่างไรบ้าง

ลิซ๋าเล่าว่า การขมขืนในที่อย่างอเมริกาก็ยังมี
การเหยียดหยาม สิทธิที่เหลื่อมล้ำของผู้หญิง ก็มีให้เห็น

ประโยคที่จับใจเราที่สุด
คือประโยคจากผู้หญิงคองโก ที่โดนข่มขืน เผาบ้าน สามีถูกฆ่า

เค้าถามลิซ่าว่า..

"แล้วพวกเราจะช่วยอะไรได้บ้าง"

โห..

......................................................................

เรื่องราวที่หดหู่..
และแรงใจของคน

มันเป้นอะไรที่ยิ่งใหญ่ในการขับเคลื่อนความน้ำเน่าในตัวเราจริงๆนะ
อย่างน้อยตอนนี้พลอยขอเป็นสื่อหนึ่ง

ที่ส่งเสียงว่า..
ในโลกใบนี้..ความโหดร้ายยังมีทุกที่ และผู้หญิงยังถูกเอาเปรียบอย่างไม่เต้มใจ
และด้วยน้ำใจเพียงเล้กน้อย มันก็เปลี่ยนชีวิตเศร้าๆของเค้า

ให้ฮึดสู้ขึ้นมาได้จริงๆ

..........................................................

บางครั้งก็ย้อนมามองถึงความโชคดรฃีของตัวเอง
แล้วเรื่องที่เคยบ่นว่าชีวิตบัดซบ จิตตกนู่นนี่นั่น

มันก็กลายเป้นเรื่องเล็กไร้สาระ

ที่สุดในสามโลก..

...........................................................................

ถึงวันนี้ก็ถามตัวเองด้วยคำพูดของผู้หญิงคองโกคนนั้น

"แล้วฉันจะช่วยอะไรได้บ้าง"

ฉันจะทิ้งอะไรให้โลกใบนี้ได้บ้าง
และถึงเวลาของฉันหรือยัง

 

     Share

<< อะไรอยู่ในใจผู้หญิงมีฝันอะไรอยู่ใน.. นิตยสารเธอกับฉัน ฉบับเดือนสิงหา ปี 54 >>

 

 

 


 

 

 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

 

 

อะไรอยู่ใน..วันโลกแตก
อะไรอยู่ในใจ..สาวช่างอ่าน
อะไรอยู่ในใจ.. ผู้หญิง"คิดเล็กคิดน้อย"
สอนแต่งหน้า : ย้อมผิวแทนเปลี่ยนลุคให้สุดhot!
อะไรอยู่ใน.. นิตยสารเธอกับฉัน ฉบับเดือนสิงหา ปี 54
อะไรอยู่ในใจผู้หญิงน้ำเน่า
อะไรอยู่ในใจผู้หญิงมีฝัน
อะไรอยู่ในใจผู้หญิงไดเอ็ท
You know you miss me :)
[Talk] ชวนเม้าท์จากประสบการณ์ตรง Botox..อยากให้ลองใคร่ครวญ ว่ามันควรหรือไม่ควรทำ
สอนแต่งหน้าง่ายๆ(อีกแล้ว)